عمر حضرت نوح علیه السلام چقدر بود

از ظاهر قرآن برمی آید که مقدار 950 سال حضور حضرت نوح(ع) در میان قومش، تمام عمر نوح(ع) نبوده است بلکه بعد از طوفان هم مدت دیگرى زندگى کرد که طبق گفته بعضى از مفسران، سیصد سال بود. اصولاً قوم نوح(ع) عمر طولانى داشتند، و در این میان عمر خود نوح(ع) نیز فوق العاده بوده است.

پاسخ این سؤال در آیه 14 سوره «عنکبوت» آمده است. خداوند مى فرماید: (ما نوح را به سوى قومش فرستادیم و او در میان آنها هزار سال به جز پنجاه سال، درنگ کرد)؛ «وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا نُوحاً إِلى قَوْمِهِ فَلَبِثَ فِیهِمْ أَلْفَ سَنَة إِلاّ خَمْسِینَ عاماً».
تعبیر به «هزار سال الاّ پنجاه سال» ـ در حالى که ممکن بود از اول 950 سال بگوید ـ براى اشاره به عظمت و طول این زمان است؛ زیرا عدد «هزار»، آن هم به صورت «هزار سال»، براى «مدت تبلیغ» عدد بسیار بزرگى محسوب مى شود.
ظاهر آیه فوق این است که این مقدار، تمام عمر نوح(علیه السلام) نبود ـ هر چند «تورات» کنونى این عدد را براى تمام مدتِ عمر نوح(علیه السلام) ذکر کرده،(1) بلکه بعد از طوفان هم مدت دیگرى زندگى کرد که طبق گفته بعضى از مفسران، سیصد سال بود.
البته، این عمر طولانى در مقیاس عمرهاى زمان ما بسیار زیاد است و هیچ گاه طبیعى به نظر نمى رسد، ممکن است میزان عمر در آن ایام، با امروز تفاوت داشته، اصولاً قوم نوح، چنان که از بعضى مدارک، به دست مى آید عمر طولانى داشتند، و در این میان عمر خود نوح(علیه السلام) نیز فوق العاده بوده است، ضمناً این نشان مى دهد که ساختمان وجود انسان به او امکان عمر طولانى مى دهد.
مطالعات دانشمندان امروز، نیز نشان داده که عمر انسان حد ثابت و معینى ندارد، و این که بعضى آن را محدود به 120 سال، یا کمتر و بیشتر، دانسته اند، کاملاً بى پایه است، بلکه با تغییر شرائط ممکن است کاملاً دگرگون شود.
هم اکنون، به وسیله آزمایش هائى توانسته اند، عمر پاره اى از گیاهان و یا موجودات زنده دیگر را به دوازده برابر عمر معمولى، و حتى در بعضى از موارد، ـ اگر تعجب نکنید ـ به نهصد برابر برسانند! و اگر موفق شوند با همین معیار عمر انسان را افزایش دهند، ممکن است انسان هزاران سال عمر کند.(2)، (3)

پی نوشت:

(1). «تورات»، سفر تکوین، فصل نهم.

(2). براى توضیح بیشتر در مسأله راز طول عمر ـ به تناسب بحث هاى مربوط به عمر طولانى حضرت مهدى(علیه السلام) ـ به کتاب «مهدى، انقلابى بزرگ» مراجعه فرمائید.

(3). گرد آوري از کتاب: تفسیر نمونه، آيت الله العظمي مکارم شيرازي، دار الکتب الإسلامیه، چاپ بیست و پنجم، ج 16، ص 244.